Bezrobocie koniunkturalne
Szczególnie charakterystyczny dla gospodarki kapitalistycznej jest trzeci typ bezrobocia, zwanego koniunkturalnym. Wielkość zatrudnienia i wskaźnik bezrobocia zmieniają się wraz z przebiegiem cyklu koniunkturalnego. W okresie dobrej koniunktury rośnie zatrudnienie i zmniejsza się stopa bezrobocia, natomiast w fazie złej koniunktury bezrobocie na ogół gwałtownie rośnie. W okresie wielkiego kryzysu z lat 1929 - 1933 w niektórych krajach wskaźnik bezrobocia wynosił nawet 25%, a w okresie kryzysu z lat siedemdziesiątych sięgał 10 - 12°/o. Problem bezrobocia zajmuje dużo miejsca w pracach K. Marksa. Bezrobocie, w koncepcji Marksa występujące głównie w postaci rezerwowej armii przemysłowej, miało według niego źródło w podstawowej sprzeczności kapitalizmu: sprzeczności między pracą a kapitałem. Dzięki wystę-powaniu bezrobocia (owej rezerwowej armii) na określonym poziomie kapitaliści mogli zwiększać stopę wyzysku, gdyż zaostrzała się konkurencja między robotnikami o pracę. Istnienie rezerwowej armii przemysłu i jej względne rozmiary przesądzają zdaniem Marksa - o poziomie płac roboczych. Bezrobocie w postaci rezerwowej armii przemysłowej jest, według Marksa, formą względnego przeludnienia, sztucznie wywołanego przez mechanizm gospodarki kapitalistycznej.
biuro rachunkowe kraków adwokat wrocław wystawianie faktur